ஆங்கிலோ இந்தியனோ; ஹிந்தியனோ அல்ல – நான் இந்தியன்

தமிழ்நவிலும் சான்றோர்களே….

“இந்தியர்கள் அனைவரும் அறிந்த உலக மொழியாகவும், அனைவருக்குமான இணைப்பு மொழியாகவும் ஆங்கிலம் இருக்க, மூன்றாம் மொழியாக ஹிந்தியைப் படித்தால் தான் ஹிந்திய தேசத்தின் மீதான நமது பற்றினையும் வெளிப்படுத்தமுடியுமா? ஹிந்தியால் மட்டுமே மற்ற ஹிந்தியர்களுடன் பேசிப் பழகி நமது பாசத்தினை வெளிபடுத்தி, நட்புறவாட முடியுமா? ( 🙂 ஆங்கிலத்தால் முடியுமா என்று இவர்களிடம் கேட்டு விடக்கூடாது)
நானும் ஹிந்தியன் தான் ! நானும் ஹிந்தியன் தான் !! ஏய்! எல்லாரும் பாத்துக்கோங்க
நானும் ஹிந்தியன் தான் !!!” என்று ஹிந்தியர்களை நம்பவைக்க வேண்டுமா?”

என்று கேட்கும் மிக!! மிகத்!!! தீவிரமான தமிழ்ப்பற்றாளர்களே… 🙂

எல்லோம் போகட்டும்….

பள்ளி கல்வியில் தமிழே பயிற்று மொழியாக இருக்க வேண்டும் என்று கேட்க உங்களுக்கு ஏன் மனம் வரவில்லை? ஏன் அந்தத் துணிவு உங்களுக்கு வர மறுக்கிறது?

தமிழக அரசாங்கத்தால் நடத்தப்படும் பள்ளிகளில் எத்தனைப் பள்ளிகள், எத்தனை மாணவர்களுக்குத் தமிழ்வழியில் கல்வியைப் புகட்டுகின்றன?

தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா

தமிழகத்தில், தமிழை இரண்டாம் மொழியாக்கியது யார்?

ஹிந்தியர்களா? ஆங்கிலேயர்களா? நீங்களா?

இழிந்த அடிமைகளான நீங்களே தமிழின் இந்த அவல நிலைக்குக் காரணம்.

50 ஆண்டுகளாக ஆட்சி செய்தும்கூடத் திராவிட ஆட்சியாளர்களுக்குத் தமிழைப் பயிற்று மொழியாகக் கொண்டு வர மனமில்லை. பயிற்று மொழியான முதல் மொழியாக தமிழே இருக்க வேண்டும் என்று மாநில அரசைக் கேட்கத் தமிழ் வெறியர்களான உங்களுக்கும் வக்கில்லை. ( இதற்கு கலைச்சொற்களின் கடினம் என்று காரணம் வேறு!! ஏன் லத்தீனிலோ, கிரேக்கத்திலே, ஆங்கிலத்திலோ, ஜெர்மனிலோ உள்ள அறிவியல் கலைச்சொற்களை அப்படியே தமிழ் வரிவடிவத்தில் பயன்படுத்த வேண்டியதுதானே? ஏன் வலுக்கட்டாயமாக அவற்றை மாற்ற வேண்டும்?)

ஆனால் போலி மஸ்தான்களாகிய நீங்கள், ஒன்றும் நடக்காது என்று தெரிந்தே, மோடி மஸ்தானின் மத்திய அரசோடு மோதி, “ஏய்… பாத்துக்கய்யா நானும் போராளிதான்… நானும் போராளியேதான்… தமிழகத்தின் காரல் மார்க்சு… லெனினு.. சேகுவேரா… எல்லாம் நானேதானாக்கும்” என்ற ஏன் இழி புன்னகை செய்கிறீர்கள்?

இந்தக் கள்ள நாடகம் எதற்காக?

இரண்டாம் மொழியாகவும், மூன்றாம் மொழியாகவும் இந்தியும், ஆங்கிலமும் இருந்தாலென்ன? பயிற்று மொழியான முதல் மொழியாக தமிழே இருந்தாலென்ன?

மேற்கண்ட நிலையே எங்கள் பள்ளி கல்வியில் வேண்டும் என்று நீங்கள் கேட்பீர்களா? உங்களுக்கு அதற்கான வக்கிருக்கிறதா ?

(இந்தி திணிப்பு என்ற) உங்கள் கள்ளக் கோரிக்கையின் மூலமாக மறைமுகமாக “ஆங்கிலம்தான் எங்களுக்குப் பயிற்று மொழியாக வேண்டும்!” என நீங்கள் கேட்பது உங்களுக்கு புரியவே இல்லையா? அல்லது புரியாததுபோல் நடிக்கிறீர்களா?

நீங்கள் ஆங்கிலத்தைத் தூக்கிப் பிடிப்பதற்குப் பின்னால்…

நானும் ஆங்கிலேயன்… (இன்னும் கேட்டால் ஆங்கிலேயனுக்கும் நான் மேலானவன்); ஏய்… எல்லாரும் என்னையப் பாத்துக்கங்க, நானும் அங்கிலேயன் {காமடியன்} தான் என்ற மிக மட்டமான, மிக இழிந்த, மிகக் கீழ்மையான உங்கள் சிந்தனை உங்களுக்கே தெரியவில்லையா?

“அடிமை” என்று நமக்கு நாமே நம்மை நாள்தோறும் நினைவுபடுத்துவது அந்த ஆண்டானின் “ஆங்கிலமே!!!”…

தமிழ்ச்சான்றோர்கள் சம்ஸ்கிருதப் பண்டிதர்களாகவும் இருந்த இந்தத் தொன்மையான நிலத்தை ஹிந்தியா என்று நீங்கள் சொன்னால்; ஆம்… நாம் அனைவரும் ஹிந்தியர்களே… இந்தியா என்று சொன்னால்; ஆம்… நாம் அனைவரும் இந்தியர்களே…

நீங்கள் இப்படிப்பட்ட இழிந்த ஆங்கிலோ இந்தியர்களாக இருப்பதைக் காட்டிலும், ஹிந்தியர்களாக இருப்பதில் ஒன்றும் அவமானமில்லை. ஆனால் நாம் இந்தியர்களே.

மனத்தளவில் ஆங்கிலோ இந்தியர்களாக இருப்பவர்கள், தங்களைத் தாங்களே தமிழர்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டும், போலியான இன அடையாளத்தைச் சூட்டிக் கொண்டும்… தமிழ்ப் பற்றையல்ல; பற்றில்லா போலி மொழிவெறியையே தூண்டிவிடுகிறார்கள்.

அந்தச் சில்லுண்டி மொழிவெறியர்கள் #முரண்தொகைவாதிகள் ….

நீங்கள்?

(தமிழ் இனம் என்று ஒன்று உண்டா? இனம் என்பதற்கான அடிப்படை அறிவில் கூறுகள் என்ன? அவற்றையெல்லாம் தமிழினம் நிறைவு செய்கிறதா? அதற்கான கூறுகள் அனைத்தும், தமிழினத்தவன் என்று தன்னைத் தானே சொல்லிக் கொள்ளும் எவனுக்கும் உண்டா?)

தமிழ் இனிது

தாதிதூ தோதீது தத்தைதூ தோதாது
தூதிதூ தொத்தித்த தூததே – தாதொத்த
துத்திதத் தாதே துதித்துத்தே தொத்தீது
தித்தித்த தோதித் திதி

– இது 15ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த சிலேடைக் கவி காளமேகம் அவர்கள் செய்யுள்.

மேற்கொண்ட செய்யுளை இப்படிப் படிக்க வேண்டும்.

தாதி தூதோ தீது தத்தை தூது ஓதாது
தூதி தூது ஒத்தித்த தூததே – தாது ஒத்த
துத்தி தத்தாதே துதித்துத்தே தொத்தீது
தித்தித்தது ஓதித் திதி

மேற்கண்ட வரிகளின் பொருள்

தாதி தூதோ தீது = வேலைக்காரியின் தூதோ தீதானது

தத்தை தூது ஓதாது = கிளி தூது சொல்லாது
தூதி தூது ஒத்தித்த தூததே = தோழி தூது போனால் அது ஒத்திப்போகும் தூதே
துதித்துத்தே தொத்தீது = தெய்வங்களை வணங்கினாலும் பலனிருக்காது.
தாது ஒத்த துத்தி தத்தாதே = மலர்களின் தாது ஒத்த தேமல் என் மேல் படராதிருக்க
தித்தித்தது ஓதித் திதி = இனியது ஏதாவது ஓது.

வேலைக்காரியின் தூதோ தீதானது,  கிளியோ தூது சொல்லாது, தோழி தூது போனால் அதுவும் ஒத்திக்கொண்டே போகும், தெய்வங்களை வணங்கினாலும் அதனால் பெரிய பலனிருக்காது. இந்தத் துன்பத்தினால் மலர்களின் தாது ஒத்த தேமல் என் மேல் படராதிருக்க இனியது ஏதாவது நீ ஓதமாட்டாயா?

இப்படியும் பொருள் கூறுகின்றனர்

தத்தி தாவி பூவிலிருக்கும் தாதுவாகிய மகரந்தத் தூளை திண்ணும் வண்டே, ஒரு பூவினுள் உள்ள தாதுவை உண்ட பின் மீண்டும் ஒரு பூவினுக்குள் சென்று தாதெடுத்து உண்ணுகிறாய், உனக்கு (எத்தாது) எந்தப் பூவிலுள்ள தேன் (இனித்தது) தித்தித்தது?)

அடுத்த கவியைப் படியுங்கள்

காக்கைக்கா காகூகை கூகைக்கா காகாக்கை
கோக்குக்கூ காக்கைக்குக் கொக்கொக்க – கைக்கைக்குக்
காக்கைக்குக் கைக்கைக்கா கா.

காக்கையானது பகலில் கூகையை (ஆந்தையை) வெல்ல முடியும். கூகையானது இரவில் காக்கையை வெல்லமுடியும். கோ எனும் அரசன் பகைவரிடத்திலிருந்து தம் நாட்டை இரவில் ஆந்தையைப் போலவும், பகலில் காக்கையைப் போலவும் காக்கவேண்டும். எதிரியின் பலவீனமறிந்து, கொக்கு காத்திருப்பது போல தக்க நேரம் வரும் காத்திருந்து தாக்க வேண்டும். தகுதியற்ற காலம் எனில் தகுதியான அரசனுக்குக் கூட கையாலாகிவிடக்கூடும்.

அவரது பாடல்கள் சிலவற்றை மேலும் கவனிப்போம்.

பனை மரத்தையும், வேசி உறவையும் ஒப்பிட்டு ஒரு பாட்டு

கட்டி தளுவுவதால் கால் சேர ஏறுவதால்
எட்டி பன்னாடை இழுத்ததால் -முட்ட போய்
ஆசைவாய் கள்ளை அருந்துதலால்  அப்பனையும்
வேசையென விரைந்து

கட்டி பிடித்து மரத்தில் ஏறுவதாலும் அதேபோல் கால்களை பிணைத்து ஏறுவதாலும் ,மேலே சென்று மரத்தில் இருக்கும் பன்னாடைகளை இழுத்தாலும் .பின் அங்கெ இருக்கும் கள்ளை ஆசையுடன் அருந்துதல் . – இது பனைக்கு

கலவியின் போது எப்படி நடந்து கொள்ளுவதோ  அதை மரத்தில் மேல் ஏறுவதட்ட்கு ஒப்பிட்டு இருக்கிறார் .அவள் அணிந்து இருக்கும் ஆடைகளை அகற்றி ,ஆசையாய் வாயில் உள்ள உதட்டில் முத்தமிட்டு – இது வேசி சுகத்திற்கு

தென்னை மரத்தையும் பெண்ணையும் ஒப்பிட்டு ஒரு பாட்டு

பார தலைவிரிக்கும் பன்னாடை மேல் சுற்றும்
சோர இளநீர் சுமந்திருக்கும் -நேரேமேல்
ஏறி இறங்கவே இன்பமாம் தென்னை மரம்
கூறும் கணிகை ஒன்றேகாள் .

தமிழின் ஆழத்தையும் வன்மையையும் கண்டீரோ. இன்றும் பாட்டெழுதுகிறேன் பேர்விழி என்று எப்படிப்பட்ட பாட்டெல்லாம் எழுதுறோம். அதை யாரும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்றால் எப்படியெல்லாம் வசைபாடுகிறோம். தவறுக்குச் சமாதானம் கூற எவ்வாறெல்லாம் விழைகிறோம். இப்படி ஒரு பாட்டை நம்மால் படைக்க முடியமா? அல்லது இன்று நான் பெரிய கவிஞன் என்று மார்த்தட்டிக் கொள்பவர்கள் யாராலும் இப்படி ஒரு செய்யுளைப் படைக்க முடியுமா?

இந்தச் செய்யுட்களின் பொருள் எனக்கு விளங்க வில்லை. இதை இணையத்தில் தேடிக் கண்டெடுத்தேன். மேலும் சில விபரங்களும் கிடைத்தன அவை கீழே.

காளமேகம் 15 ஆம் நுற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஒரு தமிழ்ப் புலவர் ஆவார். சமண சமயத்தில் பிறந்த இவர், திருவானைக்கா கோவிலைச் சேர்ந்த மோகனாங்கி என்பவளிடம் ஆசை கொண்டார். இதனால் தனது சமயத்தை விட்டு மோகனாங்கி சார்ந்திருந்த சைவ சமயத்துக்கு மாறினார். இவர் வசைப் பாடல்கள் பாடுவதில் வல்லவர் என்று கூறப்படுகின்றது. ஆனாலும் இவர் பல சிறந்த நயம் மிகுந்த பாடல்களையும் பாடியுள்ளார். இவர் பாடிய சிலேடைப் பாடல்களும், நகைச் சுவைப் பாடல்களும் பல உள்ளன. சமயம் சார்ந்த நூல்களையும் இவர் இயற்றியுள்ளார்.

திருவானைக்கா உலா, சரஸ்வதி மாலை, பரப்பிரம்ம விளக்கம், சித்திர மடல் முதலியவை இவர் இயற்றிய நூல்களாகும்.

கசாபும் மனுஷ்யபுத்திரனும்

நக்கீரன் இதழில் திரு.மனுஷ்யபுத்திரன் அவர்கள் எதிர்க்குரல் என்ற தலைப்பில் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார். 28.11.2012 தேதியிட்ட இதழில்  “கொலையைக் கொண்டாடும் தேசம்” என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை எழுதியுள்ளார். அதைப் படித்தபோது மேதாவிகள் இப்படியெல்லாம் கூட நினைக்கிறார்களே என்று எண்ணத் தோன்றியது.

166 பேரை ஈவு இரக்கமின்றி சுட்டுக் கொன்றவனுக்கு தூக்கு கொடுத்திருக்கக்கூடாதென்றும் ஆயுள் தண்டனை கொடுத்திருக்க வேண்டும் என்றும் கூறுகிறார். இதுவரை அவனை வைத்திருந்ததற்கே கோடி கோடியாகப் பணம் செலவழிந்திருக்கும் வேளையில் ஆயுள் தண்டனை கொடுத்திருந்தால் எத்தனை கோடிகள் செலவாகும்.

கசாபை தூக்கிலிட்டதை வரவேற்று கருத்து வெளியிட்டிருந்த அன்னா ஹசாரே, இந்திப் பட இயக்குனர் ராம் கோபால் வர்மா, அஜ்மலை அடையாளம் காட்டிய 13 வயது சிறுமி தேவிகா ஆகியோரைக் குறை கூறுகிறார் மனுஷ்யபுத்திரன்.

மோடியும் பாஜகவினரும் அடுத்து அப்சல்குருவின் இரத்தைக் கேட்கின்றனரே என்று வருத்தப்படுகிறார். அப்சல் குரு என்ன விடுதலைப் போராட்டத் தியாகியா? நாடாளுமன்றத்திற்கு குண்டு வைத்தவனைக் கொல்லாமல் ஏன் விட்டுவைத்திருக்கிறீர்கள் என்று கேட்டால் குற்றமா?

நான் குற்றவாளியை மன்னிக்கச் சொல்லவில்லையே! மரணதண்டனைக் கூடாதென்றுதானே கேட்கிறேன் என்று சிறுபிள்ளைபோல் அடம்பிடிக்கிறார் மனுஷ்யபுத்திரன்.

நாளை ஆப்கனில் இருந்து ஒருவன் டெல்லியிலோ மற்ற இடங்களிலிருந்தோ செல்லும் விமானத்தைக் கடத்தி அஜ்மலையும், அப்சலையும் விடுதலை செய்தால் பணயக் கைதிகளை விடுவிப்பேன் என்று மிரட்டல் விட ஏதுவாக இருக்கும் இவர் கேட்கும் ஆயுள் தண்டனை.

பிடித்த போதே கொன்றிருக்க வேண்டும். சில பல காரணங்களுக்காக அரசு அதைச் செய்திருக்காது.

இதே மனுஷ்ய புத்திரன் பால்தாக்கரே இறந்தபோது முகநூலில் கருத்து வெளியிட்ட ஒரு பெண்ணின் கருத்து சுதந்திரத்துக்கு வக்காலத்து வாங்குவதாக காட்டிக் கொண்டு பால்தாக்கரேவை எவ்வளவு முடியுமா அவ்வளவு வசைபாடினார். அதுவும் அவர் இறந்த அடுத்த இரண்டு தினங்களுக்குள். அதில் கருத்து சுதந்திரத்திற்கு வக்காலத்து வாங்கியது நியாயமாக இருந்தாலும், கட்டுரையின் நோக்கம் பால்தாக்கரேயை வசைபாடுவதற்காகத்தானே இருந்தது. இறந்தவன் கொடியவனாகவே இருந்தாலும் மரியாதை நிமித்தமாக அவனது நல்ல செயல்களையே நினைவு கூர்வார்கள். மனுஷ்யபுத்திரன் போன்றோர், பால்தாக்கரேயிடம் ஒரு நல்லகுணம் கூட இல்லை என்று அடித்துப் பேசுகின்றனர். ஆனால், அப்சல் குரு, அஜ்மல் கசாபிடம் இருக்கும் நல்ல குணங்கள் அத்தனையும் இவர்களுக்குத் தெரிந்துவிடுகிறது.

இந்தியாவில் தூக்கு போடும் பணிக்கு வேலை செய்ய ஆட்கள் கிடைக்கவில்லையாம். அதைத் தொழிலாகச் செய்யத்தான் ஆட்கள் முன் வரவில்லையே தவிர, ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் அந்த வேலையைச் செய்ய ஒவ்வொரு இந்தியனும் அவ்வளவு உற்சாகத்துடன் தயாராயிருக்கிறானே என்று உருகுகிறார். அய்யா! இந்தியன் அப்படித்தான் இருப்பான். நீங்கள் இந்தியரல்லவோ?

எனது குழந்தைகள், யாரோ ஒருவனை ஏன் தூக்கில் போடாமல் இருக்கிறார்கள்? என்று கேட்டுவிடுவார்களோ என அச்சத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன் நான் என்கிறார். இப்படிப்பட்ட கொடுஞ்செயலுக்கு உங்கள் பிள்ளைகள் இந்தியர்களாக இருந்தால் அப்படித்தான் கேட்பார்கள். நீங்களும் இந்தியர்தானே…

நான் ஏகலைவன்

 ஆம். நான் ஏகலைவன் (ஏகலவ்யன்). நான் தனிமனிதனல்ல, என் பின்னால் ஒரு பெரிய சமூகம் இருக்கிறது. நான் தனி மரம் அல்ல தோப்பு!

துரியோதனனும் அர்ஜூனனும் நான் வசிக்கும் இடத்திற்கருகில் பயிற்சி மேற்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த இரு இளவரசர்களுக்கும் மற்றும் சில இளவரசர்களுக்கும் குருவாக இருந்தார் துரோணர்.

ஒருநாள், துரோணர் அந்த இளவரசர்களுக்கு பயிற்சி கொடுத்துக் கொண்டிருந்ததை நான் கவனிக்க நேர்ந்தது. என் இடத்திலேயே, என் இனத்திலேயே பல ஆசிரியர்கள் இருந்தும், துரோணரின் பயிற்சி மேல் நான் மையல் கொண்டேன். துரோணர் என் மனக்கண் முன் பேராசானாகத் தெரிந்தார்.

நான் ஏன் அவரிடம் பயிற்சி பெறக்கூடாது என்று எனக்குத் தோன்றியது. உடனே ஓடினேன், கால்கடுக்க ஓடினேன், என் தந்தையிடம் எனதாவலைக் கூறினேன். எனது குடும்பத்தாரிடம் அனுமதி கேட்டேன். அனைவரும் சம்மதித்தார்கள். நொடி தாமதிக்காமல் மறுபடியும் ஓடினேன் எனது பேராசனைத் தரிசிக்க.

“ஏன் இப்படி ஓடி வருகிறாய்” என்று கேட்டார். “உங்களிடம் பயிற்சி பெற வேண்டும்” என்று கூறினேன். துரோணர் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார் “நீ என்னிடமா? இவர்களை யார் என்று நினைத்தாய். இவர்களெல்லோரும் இளவரசர்கள். இவர்களுடன் சரிக்குச் சமமாக நீ பயிற்சி பெற முடியுமா? அதுவும் ஒரு காட்டுமிராண்டி என்னிடம் பயிற்சி பெறுவதா?” என்றார்.

எனது நிறமும், நடையுடைகளும் அந்த இளவரசர்களுக்குச் சமமாக இல்லாததால் இளவரசனாக நான் ஏற்கப்படவில்லை என்று கருதி “ஆசானே, நானும் இளவரசன் தான் என்றேன்”. “ஓ… எந்த தேசத்து இளவரசன்?” என்றார். நான் எனது சுய விபரங்களைக் கூறினேன். “காட்டுமிராண்டி கூட்டத்திற்கு (!) ஒரு தலைவன். அந்த தலைவனுக்குப் பிறந்தவன் இளவரசன், என்ன திமிர் உனக்கு. தாமதிக்காமல் ஓடிப்போ… இங்கு நீ கல்வி பெற முடியாது?” என்று விரட்டிவிட்டார்.

நான் ஓடிவந்துவிட்டேன். எனக்கு அவர் மீது பயமும் மரியாதையும் வந்ததே தவிர, ஒரு துளி கூட கோபமோ, அவமானமோ ஏற்படவில்லை (!). என் மக்களைத்தான் எனக்குக் கேவலமாக நினைக்கத் தோன்றியது. அந்தக் கூட்டத்தில் பிறந்ததால்தானே எனக்கு இந்த அவமானம் நேர்ந்தது. அவர் மகான், பேராசான் அவர் எப்படித் தவறாக ஒன்றைச் சொல்லக்கூடும்.

எனக்குப் பயிற்சி மறுக்கப்பட்டாலும், ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் பயிற்சியை ஒளிந்திருந்து கவனிப்பேன். என் இல்லம் நோக்கி விரைவேன். அவர்கள் செய்த பயிற்சியை நானும் பயின்றேன். பல நாட்கள் கழிந்தன. இப்போது நான் ஒலியைக் கேட்டே, அந்த ஒலி எழுப்பிய விலங்கை அடிக்கும் அளவுக்கு திறமை பெற்றிருந்தேன்.

ஒரு அமாவாசை இரவு, நான் அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தேன். அதிர்ந்து எழும்பினேன். தூரத்தில் நாய் குரைக்கும் ஓசை. ஓசையடங்கியதும் மறுபடியும் கண் அயர்ந்தேன். மீண்டும் அதிர்ந்து எழுந்தேன். மறுபடியும் அதே ஒலி, சிறிது நேரம் எழுந்து உட்கார்ந்தேன். ஒலி நிற்கவேயில்லை. காலையிலிருந்தே பயிற்சி மேற்கொண்ட களைப்பு என்னை வாட்டியது. அந்த நாயின் மீது எனக்கு மிகுந்த கோபமும், கொலைவெறியும் ஏற்பட்டது. வில்லம்பை எடுத்தேன். ஒலி வந்த திக்குக்கு ஒரு நூறு கணைகளை அடித்தேன். குரைப்பொலி நின்றது. நிம்மதியாகப் படுத்துறங்கினேன்.

இரவு வெளுத்து, பொழுது விடிந்தது. கண்விழித்துப் பார்த்தேன். தூரத்தில் துரோணரும், அவரது சீடர்களும் வந்து கொண்டிருந்தனர். இன்று அவரிடம் எப்படியும் நல்லபெயர் பெற்றுவிடுவது என்றெண்ணி மிகவும் வேகமாக அவரை எதிர்கொண்டழைக்கச் சென்றேன். அவர் கைகளில் எனது கணையொன்றை வைத்திருந்தார். “இந்தக் கணை யாருடையது?” என்றார். நான் “என்னுடையது, ஆசானே” என்றேன். “எதற்காக கணையடித்தாய்?” என்றார். நான் விபரங்களைக் கூறினேன். “அற்புதமான திறமை? நீ மிகுந்த திறமைசாலி. எங்கிருந்து கற்றாய் இத்திறமைகளை?” என்றார்.

‘வசிஷ்டரின் வாயால் பிரம்மரிஷி பட்டம் பெற்ற மகிழ்ச்சி’ எனக்குத் தலைகால் புரியவில்லை. “சுயமாகக் கற்றேன்” என்றேன் பெருமையாக. “அப்படி இருக்கவே, இருக்காது. உண்மையைச் சொல்?” என்றார். நான் உண்மையைச் சொன்னேன்.

“ஆக, குருவுக்குக் காணிக்கை செலுத்தாமல், திருட்டுத்தனமாகப் பயிற்சி எடுத்திருக்கிறாய். அல்லவா?” என்றார். எனது தற்பெருமை மறைந்து அவரிடம் “ஆசானே, காணிக்கை செலுத்தத் தயாராயிருக்கிறேன்.” என்றேன். “காணிக்கை எதுவாயிருந்தாலும் செலுத்துவாயா?” என்றார். “கட்டாயம் செலுத்துவேன்” என்றேன்.

“உனது வலக்கைக்கட்டைவிரலை எனக்குக் காணிக்கையாகத் தா?” என்றார். நான் தாமதிக்காமல் விரலைச் சீவி எனது ஆசானுக்குப் பரிசாக அளித்தேன். அவர் அதிர்ந்தார். எனது தலை மீது கை வைத்து (!) ஆசி கூறினார். எனக்கு விரல் போனதைப் பற்றிக் கவலையே இல்லை. எனது ஆசானின் ஆசி எனக்குக் கிடைத்துவிட்டது. நான் பெருமகிழ்ச்சியடைந்தேன்.
மீண்டும் தீவிரமாகப் பயிற்சி மேற்கொண்டேன். என் கண் அயர்ந்து, உடல் வலுவிலந்தாலும் விடவில்லை அவ்வளவுத் தீவிரமான பயிற்சியை (!) மேற்கொண்டேன். கட்டைவிரல் போனாலென்ன? அதே திறமையை மீண்டும் அடைந்தேன். பல போர்களைக் கண்டேன். எனது திறமைகளை நிரூபித்தேன்.

இதற்குள் வேகமாகக் காலம் நகர்ந்திருந்தது. இன்று எனது ஆசானிடம் பயிற்சி மேற்கொண்ட இளவரசர்கள் எதிரெதிர் அணிகளில் நின்று குருட்சேத்திரத்தில் சமர்புரிந்து கொண்டிருந்தார்கள். அர்ஜூனன் அந்த இடைப்பயல் தயவாலே பல தந்திரங்களைக் கற்று வந்திருக்கிறான். துரியோதனனுக்கோ எனது ஆசானின் துணை மட்டுமே.

நான் எந்த அணியைத் தேர்ந்தெடுப்பது… துரோணரின் அணியைத்தான். ஆனால் என்னால் நகரமுடியவில்லையே ஏன்? எங்கே எனது உடலைக் காணோம் வெறும் காற்றுதானே இருக்கிறது. நான் மரணித்துவிட்டேனா? ஆம். அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். எப்போது மரணித்தேன்?

இவ்வளவு காலம் நான் யாருக்காக உழைத்தேன்? என் மக்களுக்காகவா? ஆம்! என் மக்களுக்காகத்தான். என் மக்களை நான் கனவு கண்ட சொர்க்கத்தைக் காணச்செய்ய எனது தோழர்களின் தயவோடு உழைத்தேன். ஆனால் அவர்கள் கீழ்த்தரமானவர்கள். என்னையும் பாராட்டி என் எதிரிகளையும் பாராட்டினர். அப்போதெல்லாம் என் தோழனே எனக்கு பக்கபலமாக இருந்தான். என் தோழன்(முதலாளி)  ஜராசந்தன் எங்கே? தோழனின் வாசம் வருகிறதே! திரும்பிப் பார்த்தேன். எனது தோழன் என்னருகிலேயே இருந்தான்.

“நீ இந்தப் போரில் கலந்துகொள்ளவில்லையா? நீ எப்படி இங்கு வந்தாய்?” என்றேன். அவன் பதில் சொல்லுமுன்பே, “நான் எப்படி இங்கே வந்தேன். அதை முதலில் சொல்?” என்றேன். “தோழா! எனக்காகச் சமர் புரிந்தே நீ இங்கு வந்தாய்” என்றான். காலத்தைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். என்ன நடந்தது?

எனது தோழன் ஜராசந்தனிடம் போர் புரிய வந்த அந்த இடையனிடம் (கிருஷ்ணனிடம்) எனது ஆசான் துரோணரிடம் கற்ற வித்தைகளை, காண்பிக்க முயன்றேன். அந்த இடையன் என்னை எமனுலகு அனுப்பிவிட்டான். துரோணர் சரியான பயிற்சியைத் தான் கற்பித்தாரா? நான் காத்திருக்கிறேன்…. எனது ஆசானுக்காகவும், அவரது சீடர்களுக்காகவும்… விடை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். பயிற்சியில் என்ன குறைபாடு?…

துரியோதனன் மேற்கு உலகம் என்றும், அர்ஜூனன் இந்தியா என்றும் ஏகலைவன் ஒரு இந்திய அரசியல் கட்சியைச் சேர்ந்தவன் என்றும், ஏகலைவனின் கட்டைவிரலை தேசபக்தி என்றும், துரோணர் பொதுவுடைமை ஆசான்களின் உருவம் என்றும் உருவகித்துப் பார்த்து மீண்டும் வாசித்துப் பாருங்கள். இதுவும் ஒரு மறுவாசிப்புத்தான். இது மொழியாக்கம் அல்ல. மறுவாசிப்பு. ஏற்றுக் கொள்வீர்களா?